cartesius

Ռուբեն Հախվերդյանի երգեր

137 сообщений в этой теме

Այստեղ հավաքվում են Ռուբեն Հախվերդյանի երգերի խոսքերը, նոտաները, թարգմանությունները, տարբեր նրան վերաբերվող ինֆորմացիան և լինկերը Համացանցում:

http://www.russiandvd.com/store/person.asp...subid=&orderby=

http://www.yerevan.ru/music/index.php?task=art&id=60&page=1

http://www.livejournal.com/users/hakhverdyan/

http://www.razbirat.com/rouben/

ԱՆՁՐԵՎ

ԱՇՈՒՆ

ԲԱԺԱՆՈՒՄ

ԲԱՐԻ ԼՈՒՅՍ, ՏԻԿԻՆ ԱՐՈՒՍ

ԳԱԶԱՆԱՆՈՑ

ԴՈՒ ԵՍ ԻՄ ՄԻԱԿԸ

ԵԶԸ

ԵԹԵ ԻՄԱՆԱՅԻՐ

ԵՐԱԺԻՇՏՆԵՐԻ ՔԱՂԱՔ

ԵՐԲ ԵՍ ԿՄԵՌՆԵՄ

ԵՐԲ ՉԿԱՅԻՆ ԲԱՐՁՐԱՀԱՐԿ ՇԵՆՔԵՐ

ԵՐԵՎԱՆԻ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒՄ

ԵՐՋԱՆԿՈԻԹՅՈԻՆ

ԸՆՏԱՆԵԿԱՆ ԼՈՒՍԱՆԿԱՐ

ԹԱՓԱՌԱՇՐՋԻԿ

ԻՄ ԱՆՑՅԱԼԸ

ԻՄ ՍՊԻՏԱԿ ԱՂԱՎՆԻՆ

ԻՄ ՏՈՒՆՆ ԱՆԻՎՆԵՐԻ ՎՐԱ

ԻՄ ՓՈՔՐԻԿ ՆԱՎԱԿ

ԻՆՁ ՍԻ ՓՆՏՐԻՐ ՈՍՏԻԿԱՆ

ԻՐԻԿՈՒՆ

ԽՈՍՔԵՐ

ԾԱՌԸ

ԿԱՆՉԻՐ ԻՆՁ (ՔՈ ԴՂՅԱԿԸ)

ԿԱՊՈՒՅՏ ՆԺՈՒՅԳՆԵՐ

ԿԱՐՄԻՐ ԿԱԿԱՉՆԵՐ

ԿԵՆՍԱԳՐՈԻԹՅՈԻՆ

ԿԵՍԳԻՇԵՐ

ԿԻԹԱՌ

ԿՅԱՆՔ ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ

ԿՈՒՐՈՐՏԱՅԻՆ ՍԵՐ

ՁՅՈՒՆԸ ԻՄ ԵՐԳՆ Է ԵՐԳՈՒՄ

ՃԵՐՄԱԿ ՁԻՍ

ՄԵՐ ՍԻՐՈ ԱՇՈՒՆԸ

ՄԻԱՅՆ ԴՈՒ ՉՏԽՐԵՍ

ՆԱ ԻՐ ՍԵՐԸ ԾԱԽԵՑ

ՇԱՏԱԽՈՍ ԱՆՁՐԷՎԸ

ՇՆԵՐԸ

ՇՈԳ ԿԻՐԱԿԻ

ՈՐ ՍԱՐԵՐԸ ՄԵՐ ՉՄՆԱՆ ԱՆՏԵՐ

ՍԱՐԵՐԻ ՔԱՄԻ

ՎԵՐԱԴԱՐՁ

ՔՈ ՃԱՄՓԱՆ

ԵՎ ԻՋԱՎ ԼՌՈՒԹՅՈՒՆ

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

http://www.livejournal.com/users/hakhverdyan/

ԽՈՍՔԵՐ

Ծեր գնչուհին բախտս կարդաց

Իմ հայացքի մեջ մոխրացած,

Նա կիսաձայն ինձ շշնջաց,

Որ ես ճամփորդ եմ ուշացած։

Որ իմ գնացքն արդեն մեկնել է,

Ես ուշացել եմ նրանից,

Ով որ իմ սիրտը գողացել է,

Արդեն հեռու է ինձանից։

Որ ընկերներս հեռացել են,

Սիրելիներս էլ չկան,

Նույնիսկ մոտիկ բարեկամներս,

Հոգեհացիս հազիվ թե գան։

Եվ ես հանում եմ իմ երգերը

Մանկության մութ ձեղնհարկից,

Որտեղ իրերն ու նրանց դերը

Թաքնված են մեծերից։

Իսկ մանկությունը մի թռչուն է՝

Թելով կապված մեր սրտերից.

Թելը պոկվում է, նա թռչում

Ու հեռանում է մեզանից։

Իսկ մանկությունը մի թռչուն է՝

Թելով կապված մեր սրտերից.

Թելը պոկվում է, նա թռչում

Ու հեռանում է մեզանից։

Իսկ մենք խաղում ենք մեր դերերը,

Իսկ ես հոգնել եմ այդ խաղից,

Մենք թաքցնում ենք մեր մտքերը,

Մենք թաքնվում ենք իրարից։

«Ես քեզ սիրում եմ» այս խոսքերը

Դուրս են խաղի կանոններից,

Ես ձեզ թողնում եմ իմ այս դերն

Ու հեռանում եմ այս խաղից։

«Ես քեզ սիրում եմ» այս խոսքերը

Դուրս են խաղի կանոններից,

Ես շպրտում եմ ձեզ իմ դերն

Ու հեռանում եմ ձեզանից։

Ես թռցնում եմ իմ երգերն

Իմ մանկության կտուրներից,

Կողքիս բոլոր իմ ընկերներն են,

Բոլոր տղերքը մեր թաղից։

Երգերիս բունն–աղավնատունը

Ես դատարկում եմ երգերից,

Ազատությունն է նրանց տունը,

Թելով կապված մեր սրտերից։

Երգերիս բունն–աղավնատունը

Ես դատարկում եմ երգերից,

Ազատությունն է նրանց տունը,

Թելով կապված մեր սրտերից։

Քո իսկական սիրահարները

Քեզ լքեցին, իմ Երևան,

Անտերուդուս մուրացկանները

Դարձան քեզ տեր ու տիրական։

«Ես քեզ սիրում եմ» այս խոսքերը

Ասում եմ քեզ, իմ Երևան,

Արժեր հասնել աշխարհի ծերը,

Որ այս բառերը հասկանամ։

«Ես քեզ սիրում եմ» այս խոսքերը

Ասում եմ քեզ, իմ Երևան,

Արժեր հասնել աշխարհի ծերը,

Որ այս բառերը հասկանամ։

Ծեր գնչուհին բախտս կարդաց

Իմ հայացքի մեջ մոխրացած,

Նա կիսաձայն ինձ շշնջաց,

Որ ես ճամփորդ եմ ուշացած,

Որ իմ գնացքն արդեն մեկնել է,

Ես ուշացել եմ նրանից,

Ով որ իմ սիրտը գողացել է,

Արդեն հեռու է ինձանից։

Որ ընկերներս հեռացել են,

Սիրելիներս էլ չկան,

Նույնիսկ մոտիկ բարեկամներս

Հոգեհացիս հազիվ թե գան։

Слова

Перевод: Карен Налбандян

Судьбу цыганка мне прочла

Взглянув в погасшие глаза

Она сказала: Жизнь прошла

Я безнадежно опоздал

О том, что поезд мой уехал

Занять в нем место не успел

Кого я ждал, кому я верил

Давно забыла обо мне

Что кто был близок - те пропали

Моих любимых больше нет

И в день когда меня не станет

Никто не вспомнит обо мне

А детство - это просто птица

На тонкой нити наших душ

Порвется нить - она умчится

Ее обратно не вернуть

А мы играем наши роли

А я давно устал играть

Мы прячем мысли, прячем боли

Мы разучились вспоминать

"Я вас люблю" - три этих слова

Не входят в правила игры

Я возвращаю право хода

И ухожу из-за доски

"Я вас люблю" - три этих слова

Не входят в правила игры

Я вам бросаю право хода

И выхожу из-за доски

Те кто любил мой старый Город

Давно покинули его

Остались нищие и воры

И здесь разбой стал ремеслом

"Я вас люблю" - три этих слова

Скажу тебе, мой Ереван

И стоит мир объехать снова

Чтоб эту истину понять

Судьбу цыганка мне прочла

Взглянув в погасшие глаза

Она сказала: Жизнь прошла

Я безнадежно опоздал

О том, что поезд мой уехал

Занять в нем место не успел

Кого я ждал, кому я верил

Давно забыла обо мне

Что кто был близок - те пропали

Моих любимых больше нет

И в день когда меня не станет

Никто не вспомнит обо мне

http://www.livejournal.com/users/irukan/363760.html?#cutid1

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ՄԵՐ ՍԻՐՈ ԱՇՈՒՆԸ

Դու կարծում ես այդ անձրևն է արտասվում պատուհանից,

Այդ ափսոսանքի խոսքերն են գլորվում հատիկ-հատիկ,

Գլորվում են ու հոսում են ապակուց թափվում են ցած,

Այս խոսքերը,որ լսվում են իմ երգի մեջ ուշացած:

Ու եկեք խոստովանենք այդ ափսոսանքը ուշացած

Սերը քո մի հանելուկ է ու գաղտնիք էր չբացված,

Դա գուցե աշնան կատակն էր,տերևներն էին մեղմահար,

Ծառուղում լուռ արտասվում էր մի աղջիկ մենակ կանգնած:

Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի

Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելի

Ու պատուհանից լուռ կարտասվի,

Ու պատուհանից լուռ կարտասվի

Ես հիմա նոր հասկանում եմ անցածը ետ չես բերի,

Այս ամենը հատուցումն է գործած իմ մեղքերի,

Այն աղջիկը և աշունը բախտն էր իմ,որ կորցրի,

Դա ջահել իմ խենթությունն էր,որ երբեք ինձ չեմ ների:

Ես գիտեմ երջանկությունը մեկ անգամ է այցելում,

Իսկ հետո,երբ հեռանում է,այցետոմսն է իր թողնում

Ու հետո ամբողջ կյանքում մեր,մենք նրան ենք որոնում

Այն հասցեն,որ նա թողնում է,կյանքում ոչ ոք չի գտնում:

Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի

Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելի

Ու պատուհանից լուռ կարտասվի,

Ու պատուհանից լուռ կարտասվի

Осень

автор: Рубен Ахвердян

перевод: Карен Налбандян

Показалось, это ветер

Постучал в окно дождем

Это память о потере

Возвратилась хмурым днем

Возвратились и упали

Как слезинки со стекла

Те слова, что опоздали

Но забыть никак нельзя

Поздно, глупо и не нужно

Извиняться и страдать

Та любовь была загадкой

И ее не разгадать

Может, осень в желтых листьях

Грустно шутит так - как знать

В паутине мокрых веток

Одинокий тихий плач

Лишь сейчас я понимаю:

То, что было - не вернешь

Это все, как наказанье

За предательство и ложь

Эту девушку и осень

Я не смог себе простить

Как легко их было бросить

И как трудно позабыть.

Все мы знаем, что удача

Посещает только раз

И сама же день назначит

Чтоб покинуть тихо нас

А потом всю жизнь мы ищем

И хотим ее вернуть

Письма те, что мы ей пишем

Адресата не найдут

Эту нашу осень

Никогда не возвратить

Будет боль нам всякий раз

Октябрь приносить

И в окно печально моросить,

И в окно печально моросить.

http://www.yerevan.ru/publications/index.php?id=10

Аutumn

(original in Armenian by R. Hakhverdian)

Do you think the rain is drumming on your window all day long?

It’s the words of my repentance, falling down drop by drop.

See them, rolling down the glass and down into the endless brine;

Words that only you can hear in this belated song of mine.

What is this confession now, overdue regret, - for what?

Love has always been a riddle that I never can decode.

It was autumn that was mocking, slapping me with faded leaves,

And the girl that kept on weeping silently among the trees.

Only now I understand: the past shall not be back again.

It’s for sins that I’ve committed that I’m being made to pay.

For that weeping girl, that autumn are the fortune that I’ve lost.

Heedless deeds of wild youth is what I now regret the most.

We all know that happiness can only come a single time.

It then promptly disappears, leaves its business card behind.

We then seek it everywhere, we go on looking all our lives,

But the address on the card is one that no man ever finds.

The autumn of our love is never going to return.

Just the past keeps visiting together with the rain,

Wetting windows with its silent tears,

Wetting windows with its silent tears.

Translated by Gugo Veles

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ՁՅՈՒՆԸ ԻՄ ԵՐԳՆ Է ԵՐԳՈՒՄ

Ձյունը երկար սպասեց գիշերվա խորհրդին,

Մինչև լույսերը հանգան, ու ձայները լռեցին,

Ու հանկարծ գիշերվա մեջ ինչ-որ բան զրգնգաց,

Խենթի պես պարելով փաթիլներն իջան ցած:

Ձյունը գալիս է դանդաղ,

Ձյունը իմ երգն ե երգում,

Ձյունը իջնում է թեթև,

Ձյունն իմ հեքիաթն է պատմում:

Արծաթե թիթեռնիկներ

Պոկված կապույտ հեքիաթներից

Թևածելով իջան ներքև,

Երգով լցրին քաղաքը ծեր,

Ու երազկոտ կտուրներին բերին ճերմակ հանդարտություն,

Ու երազկոտ կտուրներին բերին ճերմակ հանդարտություն:

Ձյունը գալիս է դանդաղ,

Ձյունը իմ երգն ե երգում,

Ձյունը իջնում է թեթև,

Ձյունն իմ հեքիաթն է պատմում:

Ոսկեծամ գեղեցկուհի, առանց քեզ ես չեմ ապրի,

Առանց քեզ ձյունը ճերմակ, ա՜խ, շուտով կդադարի,

Հայտնվիր գիշերվա իրական հեքիաթում,

Որ մինչև լուսաբաց մեզ իր գիրկն է առնում:

Ձյուն, սպիտակ ձյուն, մեղքերիս մեր թողություն,

Սպիտակ ձյուն, իմ ճերմակ քնքշություն,

Սպիտակ ձյուն, իմ ճերմակ մանկություն:

Արծաթե թիթեռնիկներ

Պոկված կապույտ հեքիաթներից

Թևածելով իջան ներքև,

Երգով լցրին քաղաքը ծեր,

Ու երազկոտ կտուրներին բերին ճերմակ հանդարտություն,

Ու երազկոտ կտուրներին բերին ճերմակ հանդարտություն:

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ՔՈ ՃԱՄՓԱՆ

Քո ճամփան՝ այնքան պարզ

Ու այնքան արևոտ,

Իմ Ճամփան ծուռումուռ

Ու մի քիչ անձրևոտ։

Դու սիրում ես նայել,

Օրվա բաց աչքերին,

Ես միայն հավատում եմ,

Գիշերն՝ աստղերին։

Դու ասում ես, որ գիշերը

Հարկավոր է քնել,

Ես գիշերն արթնանում

Ու փնտրում եմ երգեր։

Եվ եթե իմ երգերը

Քեզ դուր չեն գալիս,

Թույլ տուր ինձ հեռանալ

Քեզանից, սիրելիս։

Դու ասում ես, որ կյանքում

Հարկավոր է պայքարել,

Բայց ես, թանկագինս,

Հոգնել եմ, հոգնել։

Դու ասում ես սիրիր,

Ու կյանքին հավատա,

Ես իմ մահն եմ փնտրում,

Տես շուտով նա կգա։

Դու ասում ես՝ սիրիր

Ու կազմիր ընտանիք,

Բայց ես չեմ ուզում դառնալ

Մի կնոջ խաղալիք։

Ես գիշերն, ինչպես միշտ,

Հարբած տուն կդառնամ

Ու շատ բարձր կերգեմ,

Որ բոլորն արթնանան։

Եվ եթե իմ գործերը

Ընկնեն դատարան,

Ու եթե այնտեղից

Ես մի օր տուն դառնամ։

Ես շատ բարձր կերգեմ,

Որ բոլորն արթնանան,

Երբ գիշերն, ինչպես միշտ,

Գինովցած տուն դառնամ։

Դու ասում ես, որ ես կյանքը

Դեռ չեմ հասկանում,

Որ ես քիչ եմ ստանում,

Որ ես շատ եմ ծախսում։

Ես գիտեմ, որ մարդիկ

Մի անգամ են ապրում,

Մի անգամ են սիրում,

Մի անգամ են մեռնում։

Եվ եթե մեզ Աստված

Թևեր չի ընծայել

Նաև չի պարտադրել

Առնետի պես ապրել։

Եվ եթե այս տարի

Ճոխ չանցավ նոր տարին,

Միևնույն է, գարնանը

Կծաղկի իմ այգին։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdyan/2845.html

0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԻՄ ՓՈՔՐԻԿ ՆԱՎԱԿ

Պատրաստեց փոքրիկ տղան

Մի ճերմակ թղթե նավակ,

Իջեցրեց նավակը նա

Գետակի ալիքների վրա։

Իմ փոքրիկ նավակ,

Իմ փոքրիկ նավակ,

Կհասնե՞ս, արդյոք,

Ծովին կապուտակ։

Իմ փոքրիկ, փոքրիկ նավակ,

Ու՞ր ես դու, ու՞ր ես լողում,

Ու՞ր են քեզ, ու՞ր են տանում

Գետի ալիքները խելագար։

Իմ փոքրիկ նավակ,

Իմ փոքրիկ նավակ,

Կհասնե՞ս արդյոք

Ծովին կապուտակ։

Արեգակն անհետացավ,

Ամպերի ետևն անցավ,

Երկնքից անձրև թափվեց,

Ու փոքրիկ գետակը վարարեց։

Իմ փոքրիկ նավակ,

Իմ փոքրիկ նավակ,

Դու հասա՞ր արդյոք

Ծովին կապուտակ։

Թե ճանապարհին

Խորտակեց քամին

Եվ դու քնեցիր

Գետի հատակին։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdy...html?mode=reply

0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԵՎ ԻՋԱՎ ԼՌՈՒԹՅՈՒՆ

Եվ իջավ լռություն ու թաղվեց խավարում

Իմ սիրտը.

Սպասեցի քեզ երկար, սպասեցի քեզ երկար

Դու չեկար,

Որոշեցի ինքս քեզ մոտ գալ,

Որոշեցի ինքս քեզ մոտ գալ։

Դու՝ երազ իմ անհաս, իմ ցնորք իրական,

Որ հեռվում կանչում ես քեզ մոտ,

Ինձ կանչում ես քեզ մոտ

Ու կորչում.

Երբ քեզ մոտենում եմ,

Հեռանում ես, փախչում ինձանից։

Երբ քեզ կանչում եմ,

Արձագանք ես տափս։

Ընկերներս կորան անցյալի մշուշում

Ու չկան, ու չկան,

Աղջիկներ գեղեցիկ, որոնք իմն են եղել,

էլ չկան, էլ չկան,

Միայն դու մնացիր,

Իմ ցնորք իրական,

Միայն մենք մնացինք

Իրար դեմ հանդիման,

Ու որքան մոտենում

Ես այնքան հեռանում եմ քեզնից,

Դու երազ իմ անհաս,

Իմ ցնորք իրական,

Փախչում ես ինձանից,

Երբ քեզ մոտենում եմ,

Հեռանում ես, փախչում ինձանից,

Երբ քեզ կանչում եմ՝

Արձագանք ես տալիս։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdy...html?mode=reply

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ՄԻԱՅՆ ԴՈՒ ՉՏԽՐԵՍ

Միայն դու չտխրես ու լաց չլինես,

Օրերը տխուր կանցնեն կգնան,

Քամիները չար, քամիները ցուրտ

Կխփեն դեմքիդ ու կհեռանան։

Ու մի քաղցր ձայն հեռվում կզնգա

Եվ հուշի նման քեզ այցի կգա,

Ու կղողանջի հեռվում քաղցրաձայն,

Ու՞ր ես դու գնում, իմ թափառական։

Անիմաստ է թափառելը,

Երբ հոգնել են քո ոտքերը,

Անիմաստ է թափառելը,

Երբ հոգնել են ճամփաները քեզանից...

Երգ իմ մոռացված,

Երգ իմ հեռացած,

Ես քեզ կորցրի ճամփին մոլորված,

Բայց գիտեմ, որ դու ետ կգաս կրկին,

Կլցնես սիրով իմ տխուր հոգին։

իմ հոգնած ճամփորդ, ու՞ր ես դու գնում,

Քայլերով մոլոր ու՞ր ես հեռանում,

Ու՞ր է քեզ տանում ճամփան անսահման,

Կանգ առ վերջապես, իմ թափառական։

Անիմաստ է թափառելը,

Երբ հոգնել են քո ոտքերը,

Անիմաստ է թափառելը,

Երբ հոգնել են ճամփաները քեզանից...

http://www.livejournal.com/users/hakhverdy...html?mode=reply

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԵՐԲ ԵՍ ԿՄԵՌՆԵՄ

Երբ ես կմեռնեմ, շիրիմիս վրա

Տղերքը հերթով ինձ այցի կգան,

Ասացեք նրանց՝ թող չմոռանան,

Որ մի լավ հարբեն ուշ երեկոյան։

Աղջիկները թող արցունք չթափեն,

Հորիզոնական դիրքով երբ տեսնեն,

Չէ որ դիրքը այդ հայտնի է նրանց,

Նրանց հուշերում ես կապրեմ պառկած։

Երբ ես կմեռնեմ, շիրիմիս վրա,

Թող որ համբուրվեն աղջիկ ու տղա,

Ու երբ գինովնան սիրո համբույրից,

Թող մի երգ հիշեն իմ հին երգերից։

Ու թող թևածի Աստվածը սիրո

Եվ իմ գերեզմանն օծի սուրբ գինով,

Ու թող ծածանվեն վարսերը նրա,

Ում անունը միշտ գաղտնի կմնա։

Խորհրդային բիրտ բարքերի սև էջ,

Մենք մեզ թերթեցինք ու գտանք մեր վերջն,

Այնտեղ կարմիրով գրված էր՝ դժոխք,

Ո՞ր մեղքի համար՝ չգիտեր ոչ ոք։

Բայց մենք ընտրեցինք կյանքն անապահով,

Ու տղերքի հետ դուրս ելանք բաց ծով,

Որ հավատարիմ մեր խենթ երազին

Չդառնանք երկրի հնազանդ գերին։

Թող Աստված ների մեղքերն իմ որոշ,

Կյանքն իմ անհանգիստ, վարքն իմ անորոշ,

Ես նրա կամքով երգեր եմ գրել,

Փորձել երգերով մեղքերն իմ քավել։

Թող փառաբանվի անունը նրա,

Ում երգարանից երգեր գողացա,

Կյանքի մատյանից դասերն իմ առա,

Ում ներշնչանքով թաքուն հիացա։

Երբ ես կմեռնեմ, շիրիմիս վրա,

Տղերքը հերթով ինձ այցի կգան,

Ու հետո հերթով լուռ կհեռանան,

Որ հետո հավերժ ինձ ընկերանան։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdy...html?mode=reply

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԻՄ ԱՆՑՅԱԼԸ

Ես սիրած մի աղջիկ ունեի,

Կիթառի լարերից սիրելի,

Ինձ փոխեց նա ուրիշ մեկի հետ

Ու դրեց վերջակետ։

Անհասցե մի նամակ գրեցի

Ու նամակս քամուն հանձնեցի,

Որ կորչի պատմությունն այս անհետ,

Ու երբեք չգա հետ։

Բայց քամին անառակ,

Իմ կամքին հակառակ

Պատմությունն այս բերեց

Ու դեմքիս շպրտեց։

Ես ագնիվ մի ընկեր ունեի,

Որ դարձավ գրպանին իր գերի,

Նա իր շուրջը գծեց շրջանակ

Ու ապրեց երջանիկ, բայց մենակ։

Ու քամուն ես նորից խնդրեցի

Պատմությունն այս տանի-֊կորցնի,

Որ տանի–կորցնի նա իր հետ

Այս դիպվածն անհեթեթ։

Բայց քամին անառակ

Իմ կամքին հակառակ

Իմ անցյալը նորից

Ինձ սարքեց ուղեկից։

Ես անցյալս ջնջել փորձեցի,

Եվ իմ կյանքը գինուն տվեցի,

Բայց մի օր, երբ ես լուրջ արթնացա,

Անցյափս դժգույն դեմքը տեսա։

Ու քամուն ես նորից խնդրեցի՝

Իմ անցյալը տանի–կորցնի,

Որ թողնի իմ անցյալն ինձ մենակ,

Շատ երկար ժամանակ։

Բայց քամին անառակ,

Իմ կամքին հակառակ.

Իմ անցյալը նորից

Ինձ սարքեց ուղեկից։

Իսկ հետո, երբ արդեն մեծացա,

Երբ այսինքն կարգին բթացա,

Երբ իմաստը կյանքի հասկացա,

Իմ անցյալը իրոք մոռացա։

Խնդրեցի ես քամուն անառակ՝

Ետ բերի օրերից ցուրտ ու տաք,

Ու սափ ականջիս անցյալի

Մի ծանոթ եղանակ։

Բայց քամին հայհոյեց

Ու լկտի ծիծաղեց,

Անցյալիս փոխարեն

Ուրիշ բան... ցույց տվեց։

Հասկացա վերջապես մի պարզ բան,

Որ անցյալս մտավ գերեզման,

Իսկ ինձ հետ մնաց լոկ իմ ներկան

Անիմաստ, անիմաստ խոհական։

Իսկ հետո բոլորի նման ես

Ընտրեցի մի լավ կին՝ այնքան հեզ,

Որ ստիպեց մոռանալ ինձ ներկան

Ու կերտել մեր կյանքի ապագան։

Ես դարձա ամուսին,

Նա դարձավ տանտիկին,

Այսքանով երջանիկ

Ապրեցինք միասին։

Հասկացա վերջապես մի պարզ բան,

Որ մտա իսկապես գերեզման,

Եվ քամին անպատկառ ինձ սուլեց

Մեղեդին, մեղեդին իմ մահվան։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdyan/1430.html

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԿԵՆՍԱԳՐՈԻԹՅՈԻՆ

Ինձանից էլ ջահել իմ պապերը

Հրաժեշտ չտված հեռացան,

Վշտի մեջ էլ հպարտ իմ տատերը

Հանկարծ մի գիշերում ծերացան։

Իսկ հետո, երբ լսվեց կրակոցը,

Դույլի մեջ կաթն ասես սևացավ,

էդ շարժվեց մանկության օրորոցը,

էդ պստիկը քնից արթնացավ։

Օրորվիր մանկության օրորոց,

Կյանքը մութ փակուղով մի փողոց,

Կյանքն՝ իրար ուտելու փակ դպրոց,

Օրորվիր

Օրորվիր

Օրորվիր մանկության օրորոց։

Դա երագ էր, թե ոչ, բայց պապերս

Խստորեն ասացին՝ դիմացիր,

Հերթը քոնն է, էսպես է, ախպերս.

Ցավերդ երգելով հեռացիր։

Իսկ դրսում նոր կոփված տականքները

Թալանում ու գռփում են մարդկանց,

էս կեղտոտ, ասիական, մութ բարքերը

Ու դեմքերն ինչ սագում են սրանց։

Օրորվիր մանկության օրորոց,

Կյանքը բութ կրքերի աղբանոց,

Կյանքը լուռ վշտերի խենթանոց,

Օրորվիր

Օրորվիր

Օրորվիր մանկության օրորոց։

Ինձ կյանքում ծափեցին ընկերներս,

Իսկ հետո սուսուփուս հեռացան,

Ինչ ափսոս՝ երգեցի ես երգերս

Լոկ նրանց, ովքեր ինձ մոռացան։

Օրորվիր, մանկության օրորոց,

Կյանքը՝ մութ կրքերի աղբանոց,

Կյանքն իրար ուտելու փակ դպրոց,

Օրորվիր

Օրորվիր

Օրորվիր մանկության օրորոց։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdy...html?mode=reply

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԿՅԱՆՔ ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ

Որքան արագ է պտտվում

Այս անիծյալ խենթ մոլորակը,

Որքան արագ է հեռանում

Մեր ապրելու լավ ժամանակը։

Հետո դանդաղ, դանդաղ,

Կհեռանա ջահելությունը,

Հետո էլ ինչ երջանկություն,

Երբ մոտենում է ծերությունը։

Մի օր պոկվեց թռավ

Իմ մանկության կապույտ թռչունը,

Այդ ամպերի միջով մի ճիչ

Չվեց դեպի հավերժությունը։

Կյանքի շեմին կանգնած էր լուռ

Ու գլխահակ մի պատանի,

Երազանքներ ուներ մաքուր,

Ձեռքին սպիտակ մի աղավնի։

Բայց աղավնին թռավ հեռու,

Ձուլվեց կապույտ երկինքներին,

Կյանքը ոչինչ ետ չի բերում

Նա թալանում է բոլորին։

Ու հազար ոտք կոխաց ճամփով

Շարունակեց քայլել իր կյանքը

Նա ում ձեռքից թռավ մի օր

Սպիտակ թռչունը երազանքը

Հիմա նրա ուսին թառել,

Հպարտ շարժում էր իր թևերը

Բազեն, որը պիտի թռչեր

Դեպի կյանքի հորիզոնները։

Բայց երբ բազեն երկինք ճախրեց,

Մի կրակոց լսվեց հանկարծ,

Կապույտ երկինքը կարմրեց

Ու քաջ թռչունը ընկավ ցած։

Ու երբ տղան վերցրեց նրա

Դեռ տաք մարմինն իր ձեռքերին,

Կյանքը նրան ոճիր թվաց,

Նա անիծեց ճակատագրին։

Ու ձմեռվա սառցակալած,

ճամփաներով ոլոր–մոլոր

Քայլեց ճամփորդը դեպի ցած,

Դեպի վախճանը գլխիկոր։

Ագռավների երամը սև,

Ձմռան երկինքը անարև,

Կյանքի ժամկետը հարկադիր

Դարձան մարդու ճակատագիր։

Ու երբ կնքեց մահկանացուն

Մարդու մարմինը չարչրկված,

Նա իր հոգին տվեց Աստծուն

Որպես թռչուն մի հալածված։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdy...html?mode=reply

0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԻՄ ՏՈՒՆՆ ԱՆԻՎՆԵՐԻ ՎՐԱ

Իմ տունն անիվների վրա

Կգլորվի ու կգնա,

Մի օր ինձնից կհեռանա,

Իմ տունն անիվների վրա։

Տունս մի օր կառնի թևեր,

Ինձ կթողնի, կթռչի վեր,

Ու կորորվի՝ լուսնից կախված,

Կյանքիս հեքիաթն իմ հնարած։

Ես ունեմ երեք փոքրիկ.՝

Մի տղա, երկու աղջիկ՝

Իսկ նրանք ունեն մայրիկ

Եվ երգեր գրող հայրիկ։

Իմ երգն անիվների վրա

Ինձ կլքի ու կգնա,

Մի օր ինձնից կհեռանա,

Իմ երգն անիվների վրա։

Երգերը իմ կառնեն թևեր

Եվ իմ սրտից կթռչեն վեր,

էսպես հերթով՝ շարան-շարան

Նրանք ինձնից կհեռանան։

Ես ունեմ տարբեր երգեր՝

Իմ կյանքից պոկված դեպքեր,

Սա իմ կյանքն է, իմ ընկեր,

Որ փորձում եմ ես երգել։

Իմ կյանքն անիվների վրա

Կգլորվի ու կգնա,

Մի օր ինձնից կհեռանա,

Իմ կյանքն անիվների վրա։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdyan/598.html

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԸՆՏԱՆԵԿԱՆ ԼՈՒՍԱՆԿԱՐ

Լավագույն տղերքը հեռանում են,

Օտար ափերում բախտ որոնում.

Սիրելի կանայք թողնում գնում են,

Ուրիշների մեջ են մեգ փնտրում։

Ամենալավ երգը լռությունն է՝

Երկու զույգ աչքեր մթության մեջ,

Իսկ սարսափելին հիշողությունն է,

Որ հետո թերթում ես էջ առ էջ։

Ու փչում է քամին ունայնության,

Ու ջնջում ամեն ինչ,

Ու պոկվում են անցյալը ու ներկան,

Իմ կյանքի էջերից։

Ես գիտեմ ինչ բան է ժամանակը.

Ամեն ինչ հոսում է, փոփոխվում,

Կյանքի ուղեգրով շարժվող գնացքը

Վերջին կանգառին է մոտենում։

Ես այս աշխարհի խենթ սիրահարն եմ,

Ունեմ ընկերներ՝ ինձնից խելառ,

Բոլորի համար ես աղոթում եմ

Ու գրամ երգեր նրանց համար։

Ես գրում եմ երգեր այն ժամանակ,

Երբ գիշերն է իջնում,

Երբ մնում եմ ազատ ու միայնակ,

Իմ սարքած զնդանում։

Ես ունեմ թաքուն իմ երջանկությունը,

Թող նախանձ մարդիկ աչքով չտան,

Դա իմ ապրելու մեծ ցանկությանն է.

Որ պիտի երգեմ, քանի դեռ կամ։

Ես ունեմ մի կին, որն ինձ սիրում է,

Նա անի մի սիրտ ոսկուց էլ թանկ,

Մենք ունենք փոքրիկ, որն արդեն խոսում է

Ու տալիս հարցեր թարս ու շիտակ։

Նա տալիս է հարցեր թարս ու շիտակ,

Հարցեր ամեն տեսակ, հարցեր շատ տարօրինակ.

Ես փորձում եմ գտնել պատասխաններ.

Ու ստանում նոր հարցեր։

Իմ գլխում ամեն ինչ խառնվել է,

Ես ինքս ունեմ այնքան հարցեր,

Եվ այդ հարցերի անվերջ շարանը

Ինձ ստիպում է նոր երգեր գրել։

Ես գիտեմ, որ երգը և աղոթք է,

Եվ ինչ-որ չափով մխիթարանք,

Դա երջանկության հավերժ պատրանքն է,

Որն ինձ հետ ապրում, դառնում է կյանք։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdy...html?mode=reply

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԵՐՋԱՆԿՈԻԹՅՈԻՆ

Երջանկություն, անցիր կողքովս,

Դու հարատև չես,

Դու կարող ես թողնել ինձ ամեն րոպե

Ու հեռանալիս չնախազգուշացնել։

Դու գափս ես հանկարծ ժպտերես,

Քո առջև բացվում են դռները,

Եվ մարդիկ խոնարհվում ու քծնում են քեզ,

Դու մոռացնում ես նրանց վշտերը։

Դու այսօր ինձ հետ կքնես,

Ինձ կտաս վարդագույն խոստումներ,

Իսկ երբ կփակվեն իմ աչքերը,

Կթողնես, կկորչես, կկորչես։

Երջանկություն, դու պոռնիկ ես անհոգ,

Իսկ ես՝ հասարակ մի տղա,

Եվ չեմ կարող ես երկար պահել քեզ,

Դու ինձնից կհոգնես, կհոգնես։

Կհոգնես ինձնից, ես քեզ ի՞նչ ընկեր,

Քո կողքին կան միշտ նորընծա զոհեր։

Ես քեզ չեմ խնդրի, որ մնաս ինձ հետ,

Միևնույն է, դու կկորչես անհետ։

Երջանկություն, անցիր կողքովս,

Դու հարատև չես,

Դու կարող ես թողնել ինձ ամեն րոպե

Ու հեռանալիս չնախազգուշացնել։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdyan/3569.html

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԿԻԹԱՌ

Օրերը անցնում են՝

Հրելով մեկմեկու,

Մեկ՛-մեկ, բութ, ձանձրալի,

Մեկ-մեկ, լուռ, ահարկու...

Գաղտնիքներն իմ սրտի

Ես ու՞մ եմ պահ տալու,

Առանց քեզ աշխարհում

Ես ո՞նց եմ ապրելու։

Ախ կիթառ, կիթառ, սրտակից բարեկամ,

Ախ կիթառ, կիթառ, իմ ընկեր իսկական։

Ո՞վ է քեզ հնարել

Հրաշքով մոգական

Այդքան նուրբ ու քնքուշ

Ու այդքան տիրական։

Դա ասում ես՝ սիրիր

Այս աշխարհը դաժան,

Եվ մարդկանց արժանի,

Եվ մարդկանց անարժան։

Ախ կիթառ, կիթառ, սրտակից բարեկամ,

Ախ կիթառ, կիթառ, իմ ընկեր իսկական։

Դու անհույս օրերի

Հուսալի իմ ընկեր,

Երջանիկ պահերիս

Սուրհանդակն ես դարձել։

Եղել են և կանայք,

Եվ բազում ընկերներ,

Բայց իմ նեղ օրերին

Կողքիս դու ես եղել։

Ախ կիթառ, կիթառ, սրտակից բարեկամ,

Ախ կիթառ, կիթառ, իմ ընկեր իսկական։

Երբ իջնում է հոգուս

Անթափանց մթություն,

Երբ թվամ է, թե վերջ

էլ չկա փրկություն,

Հրեշտակները պոկվում

Քո ոսկե լարերից,

Լույս տափս խավարում

Ու հանգչում են նորից։

Ախ կիթառ, կիթառ, սրտակից բարեկամ,

Ախ կիթառ, կիթառ իմ ընկեր իսկական։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdyan/3289.html

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԱՆՁՐԵՎ

Թույլ տուր սիրելիս իջնել փողոց,

Հենց էսպես` առանց անձրևանոց,

Կատաղած անձրևը, սառն անձրևը

Մարդկանցից մաքրել է փողոցները,

Փողոցից մաքրել է կեղտն ու փոշին,

Կատաղած անձրևը, սառն անձրևը

Մարդկանցից մաքրել է փողոցները,

Փողոցից մաքրել է կեղտն ու փոշին:

Իսկ մարդիկ փակվել են տներում,

Իրենց փայփայած օջախներում,

Մարդիկ, տես, ուտում են, հետո կուշտ գխտում են,

Հաստավոռ կանայք, տես բանբաստում են,

Տելեվիզրով դեռ չի սկսվել կինոն,

Մարդիկ, տես, ուտում են, հետո կուշտ գխտում են,

Հաստավոռ կանայք, տես բանբաստում են,

Տելեվիզրով դեռ չի սկսվել կինոն:

Դիմացի պատուհանից մի կին

Վախեցած նայում է լվացքին,

Իսկ նրա ճաղատ ու գունատ մարդը

Կարծես թե ուրախ է ու զվարթ`

Անձրևը լվացել է նրա ժիգուլին,

Իսկ նրա ճաղատ ու գունատ մարդը

Կարծես թե ուրախ է ու զվարթ`

Անձրևը լվացել է նրա ժիգուլին:

Թույլ տուր, սիրունիկս,

Իջնել փողոց, առանց անձրևանոց,

Քայլել անձրևի տակ, հենց էսպես, աննպատակ,

Աշնան վերջին, վերջին անձրևի տակ

Վազել մտնել ուղիղ դպրոցի բակ:

Այնտեղ բոլորն իմ ընկերներն են,

Այնտեղ չունեմ թշնամիներ,

Այնտեղ ամեն ինչ այնքան պարզ է,

Այնտեղ չկան կեղծ ժպիտներ,

Այնտեղ ընկերդ չի լքի,

Երբ քեզ պատժել են անտեղի,

Այնտեղ կեղծիքը չի անցնի,

Եվ նույնիսկ սերը իսկական է,

Եվ իսկական է մարդկությունը,

Որը հիմա շատ հազվագյուտ հիվանդություն է:

Որտե՞ղ, այդ ի՞նչ կռվում կորան,

Իմ ընկերները իսկական:

Ինչ ահավո՜ր բանտարկություն է

Ընտանեկան երջանկությունը:

Թույլ տուր սիրելիս իջնել փողոց,

Հենց էսպես` առանց անձրևանոց,

Կատաղած անձրևը, սառն անձրևը

Մարդկանցից մաքրել է փողոցները,

Փողոցից մաքրել է կեղտն ու փոշին,

Կատաղած անձրևը, սառն անձրևը

Մարդկանցից մաքրել է փողոցները,

Փողոցից մաքրել է կեղտն ու փոշին:

0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԻՐԻԿՈՒՆ

Օրը հանգավ, ահա և իրիկունը փռեց

Իր հնամաշ շորերը, որ կարկատի հուշերը

Վաղուց ապրած արկածների:

Մայրամուտի վառվող արև, արևն ու ես

Մենք քեզ փնտրում ենք, միասին փնտրում ենք քեզ

Մայրամուտի արևն ու ես

Մենք փնտրում ենք, մենք փնտրում ենք քեզ

Իրիկուն իմ բարի իրիկուն,

Ի՞նչ գաղտնիք կա քո մութ, քո կապույտ հայացքում

Իմ բարի իրիկուն:

Մայրամուտի վառվող արև, արևն ու ես

Մենք քեզ փնտրում ենք, միասին փնտրում ենք քեզ

Մայրամուտի արևն ու ես

Մենք փնտրում ենք, մենք փնտրում ենք քեզ

Իրիկուն իմ բարի իրիկուն,

Ի՞նչ գաղտնիք կա քո մութ, քո կապույտ…

Դու ես ու ես, դու դեռ իմ հուշերում ես,

Լսիր, մեր սերն ապրեց իր կյանքը

Բայց նրա արձագանքը մինչև հիմա

Սրտումս կա:

Իրիկուն, իրիկուն, բարի կախարդ,

Դու նայում ես, նայում ինձ անթարթ

Ինձ ասա իմ բարի իրիկուն,

Ի՞նչ գաղտնիք կա քո մութ հայացքում:

Իրիկուն, իրիկուն, բարի կախարդ,

Դու նայում ես, նայում ինձ անթարթ

Ինձ ասա իմ բարի իրիկուն,

Ի՞նչ գաղտնիք կա քո մութ հայացքում:

0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԿԱՊՈՒՅՏ ՆԺՈՒՅԳՆԵՐ

Բայց կանցնեն այս օրերը ուրախ

Կսահեն ժպիտները քո մեղմ

Քամու պես իմ հոգին շոյելով կկորչեն:

Կախարդված աշխարհից էլ ոչինչ չի մնա

Ու հեքիաթն անավարտ ու անմիտ կթվա,

Ու անմիտ կթվա քո աչքին:

Կախարդված աշխարհից էլ ոչինչ չի մնա

Ու հեքիաթն անավարտ ու անմիտ կթվա,

Ու անմիտ կթվա քո աչքին:

Երջանիկ այս պահերն իմ, Աստված,

Ես գիտեմ, թե ինչու ես տվել,

Որ դրանք մեզանից դու խլես,

Դրանց տեղ բաժանես կարոտներ:

Ու դատարկ աշխարհում կարոտներն են շրջում

Թափառում ու փնտրում,

Թափառում ու փնտրում են իրար:

Ու դատարկ աշխարհում կարոտներն են շրջում

Թափառում ու փնտրում,

Թափառում ու փնտրում են իրար:

Երբ գիշերն է իջնում մեզ վրա,

Մեր աջքերն են փակվում,

Մեր կապույտ նժույգները մեզնից

Հեռանում ու փնտրում են իրար:

Եվ այնպես կամացուկ, որ հանկարծ չարթնանանք,

Մեզ թողնում են նրանք ու դանդաղ նեռանում,

Ու դանդաղ հեռանում մեզանից:

Եվ այնպես կամացուկ, որ հանկարծ չարթնանանք,

Մեզ թողնում են նրանք ու դանդաղ նեռանում,

Ու դանդաղ հեռանում մեզանից…

0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԹԱՓԱՌԱՇՐՋԻԿ

Թափառաշրջիկ,

Թափառաշրջիկ, եղբայր իմ,

Ու՞ր են քեզ տանում

Հոգնած ոտքերդ։

Թե կամ հեռուներ,

Հեռուները քո սրտում են

Եվ քո խելագար

Խենթ հայացքում։

Եվ քո խելագար

Երազներում,

Եվ քո խելագար

Խենթ երգերում։

Թափառաշրջիկ,

Ինձ պարզիր քո ձեռքը

Ու տար ինձ քեզ հետ,

Դու գտել ես ելքը,

Ազատ է տիեզերքը բոլորի համար։

Եվ մեծահարուստ արքաների

Եվ մուրացկանի համար դժգույն,

Եվ գեղեցկագույն տիկինների,

Եվ թափառական ասպետների համար։

Ազատ է տիեզերքը բոլորի համար,

Ազատ է մոլորակն այս բոլորի համար,

Ազատ են ճամփաները բոլորի համար,

Ազատ է այս աշխարհը բոլորի համար։

Երբ կդադարի պտտվելուց

Այս հոգնած աշխարհը,

Մոլորակը պատերազմների։

Երբ կդադարի

Տոնական այս երթը,

Երթը տոնական մեռյալների։

Թափառաշրջիկ,

Ինձ պարզիր քո ձեռքը

Ու տար ինձ քեզ հետ,

Դու գտել ես ելքը։

Ազատ է տիեզերքը բոլորի համար,

Ազատ է մոլորակն այս բոլորի համար,

Ազատ են ճամփաները բոլորի համար,

Ազատ է այս աշխարհը բոլորի համար։

http://www.livejournal.com/users/hakhverdy...html?mode=reply

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ՆԱ ԻՐ ՍԵՐԸ ԾԱԽԵՑ

Լուռ քայլում է տղան, և հոգին նրա սև է,

Նա այսօր կորցրեց իր սիրած աղջկան,

Որը իմ կարծիքով պարզապես մի պոռնիկ էր,

Նա իր սերը ծախեց ու գնաց ռեստորան,

Մի տխրիր, իմ ընկեր, նա կոշիկդ չարժեր,

Եվ հիմար կլինես դու, եթե կարծես, որ

Կորցրել ես մի գանձ, որ երբեք չես գտնի`

Պարզապես նա տիկնիկ էր:

Գեղեցիկ հագնված ու այնքան գեղեցիկ ժպիտով,

Որ ափսոս, դա նրա սեփականն էր:

Միշտ այդպես է լինում, երբ կատվին չափից շատ ես սիրում,

Փաղաքշում ու խաղում նրա հետ, նա ճանկերն է խրում,

Ու պոչը շարժելով կամացուկ հեռանում:

Միշտ այդպես է լինում, մեզ թողնում են նրանք,

Ում համար մենք պատրաստ ենք անել ամեն ինչ,

Ու թողնում են այնպես, որ կարծես թե ոչինչ չի եղել,

Որ կարծես թե ամեն ինչ կարգին է:

Լուռ քայլում է տղան, և հոգին նրա սև է,

Նա այսօր կորցրեց իր սիրած աղջկան,

Որը իմ կարծիքով պարզապես մի տիկնիկ էր…

Изменено пользователем cartesius
0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԵՐԵՎԱՆԻ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒՄ

Երևանի գիշերներում

Լուսնի ափսեն է գլորվում,

Ու հեռավոր արվարձանում

Արծաթե հետքն է իր թողնում:

Երբ միայնակ եմ ես լինում,

Քայլերն այստեղ են ինձ բերում,

Ու հուշերիս լքված այգում

Ես անցյալիս եմ հանդիպում:

Իմ հուշերի անհատակ ջրհորում

Քո խենթացնող կիսադեմն է լողում,

Ես խեղդվեցի էս կեխտոտ քաղաքում,

Ու չկա ազատում,

Իմ հուշերի անհատակ ջրհորում

Դու իմ անունն ես տալիս, ու կանչում,

Ես խեղդվեցի էս կեխտոտ քաղաքում

Ու չկա փրկություն:

Իմ քնքուշ սևահեր,

Իմ քնքուշ սևահեր,

Դու ինձ ո՜ւմ ես թողել,

Ինձ թողել, հեռացել:

Ասա դու ո՞վ ես, որտեղի՞ց,

Ի՞նչ ես այդպես լուռ հառաչում:

Ես հեռացել եմ ինձանից

Եվ ինձ արդեն չեմ ճանաչում:

Իսկ ի՞նչ ես կորցրել այստեղ,

Ի՞նչ ես փնտրում այս կողմերում:

Ես իմ երազն եմ կորցրել

Երևանի գիշերներում:

Քո հանգուցյալ տատիկի սենյակում,

Ուր մահճակալն էր անվերջ կոտրվում,

Գինու կիսատ շշերի արանքում

Դու հավերժ սեր էիր ինձ խոստանում,

Քո բոլշեվիկ տատիկի սենյակում,

Ուր մահճակալն էր անվերջ ճռճռում,

Գինու կիսատ շշերի արանքում

Դու հավերժ սեր էիր ինձ խոստանում:

Իմ քնքուշ սևահեր,

Դու ինձ ում ես թողել,

Դու ինձ ում ես թողել,

Ինձ թողել, հեռացել:

Ես լուսնոտի պես արթնացել,

Ու տանիքներն եմ բարձրանում,

Ես իմ անցյալն եմ կորցրել

Երևանի գիշերներում:

Երևանի գիշերներում

Լուսնի ափսեն է գլորվոմ,

Ու իմ կարմիր երգի վրա

Արծաթե հետքն է իր թողնում:

Ձայնապնակն ու այս հին մեղեդին

Մենք կորցրինք առհավետ, իմ անգին,

Մի օր փակվեց սենյակի դուռը հին,

Երբ կոտրվեց տատիկի հայելին,

Ձայնապնակն ու այս հին մեղեդին

Մենք կորցրինք առհավետ, իմ անգին,

Մի օր փակվեց սենյակի դուռը հին,

Երբ կոտրվեց տատիկի հայելին:

Իմ քնքուշ սևահեր,

Դու ինձ ում ես թողել,

Դու ինձ ում ես թողել,

Ինձ թողել, հեռացել:

Երևանի գիշերներում

Լուսնի ափսեն է գլորվում…

0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԵՐԱԺԻՇՏՆԵՐԻ ՔԱՂԱՔ

Ամուսինդ, տիկին, խռռացնում է քնում,

Շուռ ու մուռ է գալիս անկողնում,

Դուք գիշերն արթնացել ձեզ տանջող հուշերից,

Եվ ինձ հյուր եք եկել երազում,

Դուք հիշել եք տիկին, մեր սիրո ծառուղին,

Ուր եղյամն է հիմա փայլփլում,

Ես հիշում եմ, տիկին, այն քնքուշ օրիորդին,

Իմ հեռու հեռավոր հուշերում:

Ես հիշում եմ քաղաքն իմ,

Երբ մարդիկ ապրում էին մարդկանց նման,

Եվ տղաներիդ խենթ ու խելառ, իմ Երևան,

Եվ աղջիկներին քո աննման,

Եվ տղաներիդ խենթ ու խելառ, իմ Երևան,

Եվ աղջիկներին քո աննման:

Դուք գիշերն արթնացել, դուք հուզվել եք, տիկին,

Ձեր ճնշումն է հիմա բարձրացել,

Ձեր ճնշումը, տիկին, ոչ ոք չի իջեցնի,

Ձեզ, ավաղ, ոչ մի դեղ չի փրկի,

Դուք փակվել եք ինձ հետ հուշերի զնդանում,

Որտեղից մենք չունենք ազատում,

Դուք փակվել եք ինձ հետ հուշերի զնդանում,

Որտեղից մենք չունենք…

Ես հիշում եմ քաղաքն իմ,

Երբ մարդիկ ապրում էին մարդկանց նման,

Եվ տղաներիդ խենթ ու խելառ, իմ Երևան,

Եվ աղջիկներին քո աննման,

Եվ տղաներիդ խենթ ու խելառ, իմ Երևան,

Եվ աղջիկներին քո աննման:

Իսկ հիշո՞ւմ եք, տիկին, մեր սիրո ծառուղին,

Կարուսելը մեր հին, ու այգին,

Կարուսելը, տիկին, պտտվում է կրկին,

Հիշեցնում մեր սիրո մեղեդին,

Կարուսելը, տիկին, պտտվում է կրկին,

Հիշեցնում մեր սիրո…

Ես հիշում եմ քաղաքն իմ,

Երբ մարդիկ ապրում էին մարդկանց նման,

Եվ տղաներիդ խենթ ու խելառ, իմ Երևան,

Եվ աղջիկներին քո աննման,

Եվ տղաներիդ խենթ ու խելառ, իմ Երևան,

Եվ աղջիկներին քո աննման:

0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԻՄ ՍՊԻՏԱԿ ԱՂԱՎՆԻՆ

Երգն իմ, իմ սպիտակ աղավնին,

Նա քեզ մոտ է թռչում, իմ անգին,

Նրան դեմ է ելել չար քամին,

Բայց թռչում է դեռ իմ աղավնին:

Հույսն իմ, իմ սպիտակ աղավնին

Քամու դեմ է կռվում, իմ անգին,

Ա՜խ, թևերը հոգնել են նրա,

Վախենամ, թե նա քեզ չհասնի:

Բայց թռչում է դեռ իմ աղավնին

Քամու դեմ կռվելով, իմ անգին,

Ու ինչքան էլ փչի չար քամին,

Նա կիջնի քո քնքուշ ձեռքերին:

Լույսն իմ, մարելու եզերքին,

Քեզ համար է վառվում, իմ անգին,

Նա ուզում է դիպչել քո ստվերին

Ու հանգչել, ու հանգչել քո դեմքին:

Սերն իմ, իմ սպիտակ աղավնին,

Նա քեզ մոտ է թռչում, իմ անգին,

Նա ուզում է դիպչել քո ստվերին,

Ու հանգչել քո քնքուշ ձեռքերին:

Բայց թռչում է դեռ իմ աղավնին

Քամու դեմ կռվելով, իմ անգին,

Ու ինչքան էլ փչի չար քամին,

Նա կիջնի քո քնքուշ ձեռքերին:

Քո ձեռքերին, քո ձեռքերին

Կիջնի սպիտակ իմ աղավնին

Իմ միակ, իմ անգին

Քո ձեռքերին, քո ձեռքերին

Կիջնի սպիտակ իմ աղավնին

Իմ միակ, իմ անգին:

0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

ԾԱՌԸ

Անցան օրեր հատ-հատ, անցան օրեր զույգ-զույգ,

Ճաշակեցինք և սեր, և տառապանք, և սուգ,

Ինձ հոգնեցրին արդեն օրերը լայն ու նեղ,

Ինձ հոգնեցրին արդեն մեղավոր ու անմեղ,

Ինձ հոգնեցրին արդեն տխրությունն այս ցանցառ,

Եվ կարոտներն այս խեղճ ինձ հոգնեցրին արդեն,

Բա՛ց քո կեղևը, ծառ, ինձ ա՛ռ կեղևիդ մեջ,

Ա՛ռ ինձ կեղևիդ մեջ, ես կփակվեմ քո մեջ,

Ինձ ա՛ռ կեղևիդ մեջ, այս անծաղիկ դարում,

Ես կփակվեմ քո մեջ, որպես փոքրիկ գարուն,

Որպես թաքուն թախիծ տերևներիդ խորքում,

Ես կփայլեմ տխուր ու կմտնեմ խոր քուն,

Ու թե հողմերը գան, որ ինձ խլեն քեզնից,

Ես կարթնանամ իմ ծառ, կորոտանք մեկից,

Ես կճկվեմ քեզ հետ, ես կձգվեմ քեզ հետ,

Ու հողմերի ձեռքից ես կփրկվեմ քեզ հետ,

Ես կփրկվեմ քեզ հետ, ես կփրկվեմ քեզ հետ,

Ու մի թաքուն գիշեր, երբ բոլորը քնեն,

Ես քեզ կախարդական բառեր կկրկնեմ,

Կելնենք կամաց-կամաց, կերթանք թաքուն-թաքուն,

Ու քնի մեջ նրան կդարձնենք անքուն,

Նրա երազի մեջ կախարդական մի ծառ

Մարդկային ձև կառնի, կշնկշնկա կամաց,

Ու մարդկային լեզվով, որպես լեգենդ պայծառ,

Կբարբառի նրան անհատ կորած մի սեր

Ու մի անհուն կարոտ, ու մի անհուն կարոտ…

0

Поделиться сообщением


Ссылка на сообщение
Поделиться на других сайтах

Создайте учётную запись или войдите для комментирования

Вы должны быть пользователем, чтобы оставить комментарий

Создать учётную запись

Зарегистрируйтесь для создания учётной записи. Это просто!


Зарегистрировать учётную запись

Войти

Уже зарегистрированы? Войдите здесь.


Войти сейчас

  • Сейчас в сети   1 пользователь, 0 анонимных, 8 гостей (Полный список)

  • День рождения сегодня

    No members to show