Самvел

Advanced member
  • Количество публикаций

    3 923
  • Зарегистрирован

  • Посещение

Репутация

10 Good

О Самvел

  • Звание
    Advanced Member
  • День рождения 27.03.1991
  1. И не в восточноармянских диалектах дело. Дело в литературном языке, -восточном варианте ашхарабара, который уже значительно отличался от грабара, а классическая орфография и грабар- это как вода и текучесть, как Сашик Саргсян и 50 %- т.е. вещи неразличимые и неразлучные. Но для ашхарабара эта одежка была уже не по размеру, если очень грубо. откройте любую книгу дореволюцинного периода- там нет четкого орфографического закона, и в зависимости от автора эти правила различаются- один пишет так, другой ся. При это для передачи одного звука часто приходиться обращаться к двум или трем буквам, а это действительно громоздко. Современная армянская орфография и литературный язык- вполне подходят друг другу, это тот же армянский язык, это более удобное письмо, и ради косметической схожести возвращать классическую орфографию считаю неправильным. Отличие грабара от современного армянского не в орфографии, и не в внешних формах. Эти отличия грамматические,- в падежах, словообразовании, образовании времен, множественного числа, глаголов, прилагательных, причастий и т.д.. И косметическим возвращением орфографии эти различия не сотрутся. Да и вообще глупо требовать возвращения к языку, который бытовал 1600 лет назад- современный армянский- это естественный результат развития живого армянского языка, как и грабар- это результат живого развития когда-то бывшего давным давно части индоевропейского языка. 1600 лет- это очень много,и за время, пока существует письменный армянские многие живые языки разветвились на многие уже труднопонимаемые или не понимаемые для их носителей языки(например славяне, тюрки и т.д..) Что касается классической орфографии западноармянского языка, то это никак не приближает его к грабару- в грамматическом смысле это также отличный язык, а в фонетическом восточноармянский ближе к грабару,нежели западноармянский, с характерным оглушением согласных(хотя вот почему то многие считают, что Дикран, Гарабед или Дарон это ближе к Тиграну, Карапету и Тарону грабара, что есть крайне неверное представление).
  2. Советую статью-заметку Грача Мартиросяна- специалиста из Лейденского университета, на сегодняшний день- наиболее серьезного и академичного армянского лингвиста. Դասական ուղղագրության մասին Հրաչ Մարտիրոսյան (PhD 2008, Լեյդենի համալսարան) Սույն հոդվածով չեմ հավակնում ներկայացնելու խնդիրն իր ամբողջական ընդգրկմամբ և քննարկելու բոլոր կողմ և դեմ փաստարկներն ու ասպեկտները: Պարզապես կփորձեմ մի քանի կետերով հակիրճ ներկայացնել իմ դիրքորոշումը և հիմնավորել, թե ինչու եմ ես դասական ուղղագրության վերականգնումը համարում ոչ նպատակահարմար: 1) Իմ կյանքի իմաստը գրաբարի ու հայերենի մյուս լեզվավիճակների ուսումնասիրությունն է, ուստի պիտի հասկանալի լինի, որ գրաբարն ու դասական ուղղագրությունը ինձ ավելի քան հոգեհարազատ են: Այնպես որ իմ դիրքորոշումը կարելի է չընդունել, բայց տենդենցիոզ համարել ոչ մի կերպ չի կարելի: Ուղղագրությունը փոխելուն դեմ էին հայերենագիտության մի շարք հսկաներ, այդ թվում` ԻՄ ԿՈՒՌՔ Աճառյանը: Այդուհանդերձ, սա քննվող խնդրի հետ կապ չունի: Ես չեմ ուզում այստեղ քննարկել հայտնի ռեֆորմը ու նրան գնահատական տալ (հիմա բոլորովին էական չէ` ռեֆորմը բոլշևիկյան էր, կեղծիք էր, ճիշտ քայլ էր թե սխալ…): Խնդիրն այն է, թե արդյոք այժմ իրատեսական կամ խելամիտ է դասական ուղղագրության վերականգնումը: Խնդրում եմ ինձ չհամոզեք, թե հիմա հայերենի գրագիտության մակարդակը գոհացուցիչ է: Ես շփման մեջ եմ ամենատարբեր հաստատությունների հարյուրավոր ուսանողների ու երիտասարդ գիտնականների հետ, որոնցից շատերը լավագույններից են իրենց բուհերում. սակայն նրանցից քչերն են ինձ գրում լիովին գրագետ նամակներ: Սոցիալական ցանցերի քննարկումներում արտացոլված անգրագիտության մասին չեմ էլ խոսում: Ամենավատն այն է, որ անգրագետ կամ կիսագրագետ (բանավոր կամ գրավոր) հայերեն են գործածում նաև լրագրողները, հեռուստացույցով ելույթ ունեցողները, համացանցում հրապարակումներ կատարողները… Վիճակը, իսկապես, այնքան էլ լավ չէ: Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե հիմա փոխենք ուղղագրությունը: Հաստատ` աղետալի շիլաշփոթ (տես և պարագրաֆ 5): 2) Այս խնդրի քննարկումներում հաճախ անպատասխան է մնում գլխավոր հարցադրումը. ո՞րն է այժմյան ուղղագրության խնդիրը, որ մեզ ստիպում է հրաժարվել դրանից ու վերադառնալ դասականին: Իմ պատասխանը հետևյալն է. նման խնդիր չկա: Այժմյան ուղղագրությունը միանգամայն ներդաշնակ է ժամանակակից արևելահայերենին: (Ես այստեղ չեմ քննարկում արևմտահայերենի հարցը. բոլորովին էլ պարտադիր չէ, որ արևմտահայերենն ու արևելահայերենն ունենան մեկ միասնական ուղղագրություն): Դասականի կողմնակիցները սովորաբար մի երկու խնդիր են մատնանշում. դիտարկենք դրանք: 3) Ասում են, թե ներկա ուղղագրությունը մեզ կտրել է մեր լեզվի արմատներից, գրաբարից: Տպավորություն է ստեղծվում, թե, դասական ուղղագրության վերադառնալով մեր գրաբարյան մատենագրությունը պետք է մատչելի դառնա լայն մասսաներին: Դա, իհարկե, մոլորություն է: Ուղղագրությունն ընդամենը դիմափոշի է, դրա յուրացմամբ գրաբարյան քերականությունը հասկանալի չի դառնա: Գրաբարի քերականությունը պետք է հատուկ սովորել: ԵՎ, ԻՍԿԱՊԵՍ, ՊԵ՛ՏՔ Է ԱՅՆ ՍՈՎՈՐԵԼ: ԻՄ ՀԱՄՈԶՄԱՄԲ, ՅՈՒՐԱՔԱՆՉՅՈՒՐ ԿԻՐԹ ՀԱՅ (ԷԼ ՉԵՄ ԽՈՍՈՒՄ ՀԱՅԱԳԻՏՈՒԹՅԱՆ ՑԱՆԿԱՑԱԾ ՈԼՈՐՏԻ ՀԵՏ ԱՌՆՉՎՈՂ ՄԱՍՆԱԳԵՏՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ) ՊԵՏՔ Է ԱՆՊԱՅՄԱՆ ԳՐԱԲԱՐ ԻՄԱՆԱ: Ինչու՞ լավ կրթություն ունեցող յուրաքանչյուր հոլանդացի գիմնազիայում հանգամանորեն ուսումնասիրում է հունարենն ու լատիներենը (որ դասական լեզուներ են, բայց ոչ հոլանդերենի մայրերը), իսկ հայերը իրենց մայր լեզու գրաբարը` ոչ: Աղետալի է, բայց` փաստ, որ նույնիսկ շատ լեզվաբաններ, որոնք, ասենք, բարբառագետ են կամ լեզվաբանության այլ ճյուղի մասնագետ, յոլա են գնում առանց գրաբարի իմացության` մխիթարվելով այն հանգամանքով, որ գրաբարը իրենց նեղ մասնագիտական շրջանակից դուրս է: 4) Ասում են, թե քսանականների ուղղագրական ռեֆորմը մեծ դավադրություն էր, որի նպատակն էր աստիճանաբար դուրս մղել հայկական տառերը և անցնել լատինական այբուբենի: Ես չեմ ուզում քննարկել` դա արդյոք այդպես է, թե ոչ: Դա հիմա էական չէ: Էականն այն է, որ հիմա այդ հարցը ուղղագրության հետ կապ չունի: Եթե գլոբալիզացիան սպառնում է հայկական այբուբենին, ապա մենք լավ գիտենք, որ այդ սպառնալիքը հրաշալիորեն արտացոլվում է առաջին հերթին համացանցում և տեխնիկական այլ ոլորտներում: Ինչ ուղղագրություն էլ ունենանք, լատինատառ գրողը պիտի լատինատառ էլ գրի: Մենք պետք է պարզապես մտահոգվենք հայատառ այբուբենի կարգավիճակով և ամեն կերպ պայքարենք հայերենի ԼԱՏԻՆԱՏԱՌ ԽՐՏՎԻԼԱԿԱՅԻՆ ԳՐՈՒԹՅԱՆ դեմ: 5) Եթե վերադառնանք դասական ուղղագրությանը, ապա, ինչպես ասացի, մեծ շիլաշփոթ կսկսվի: Լավատեսությունն անտեղի է: Ոմանք ասում են, թե ընդամենը մի քանի ուղղագրական կանոն պետք է սովորել և վերջ: Բայց դա այդքան էլ հեշտ չէ: Կանոնները թափանցիկ ու հասկանալի են, երբ գործ ունենք գրաբարի հետ: Իսկ ներկայիս լեզվավիճակի հետ դասական ուղղագրությունը, հատկապես մեկդարյա ընդմիջման անդունդից հետո, այդքան էլ օրգանականորեն չի համատեղվում: Մանրամասների մեջ չեմ մտնի. շատերն են քննել այս հարցը և բերել բազմաթիվ օրինակներ: Միայն նշեմ, որ այժմ իսկ դասական ուղղագրություն գործածող (նույնիսկ հրապարակավ` թերթերում, համացանցում…) մարդկանց ճնշող մեծամասնությունը բազմաթիվ սխալներ է թույլ տալիս, ընդ որում` և՛ դասական ուղղագրություն չիմանալու հետևանքով կատարված սխալներ, և՛ այնպիսիք, որ պայմանավորված են ժամանակակից լեզվական իրողությունը դասականի հետ պատվաստելու հետ առնչվող դժվարություններով: Մի հայտնի խնդիր է, օրինակ, գրաբարում բացակայող կրավորական -վ-ի հարցը: Հիմա կարծես ձևավորվում է այն -ւ-ի տեսքով ներկայացնելու ավանդույթը: Իրականում հիմքեր կան մտածելու, որ այն ավելի շատ -ու- պետք է լինի: Կրավորականի ծագման տարբեր տեսակետներ կան. դրանք, իհարկե, այստեղ չեմ քննարկի (տես, օրինակ, Հայոց լեզվի պատմ. քեր., 2, 1975, էջ 371-377). բայց դրանց բոլորի ընդգրկած նյութում հիշատակվող և այս կամ այն կերպ խնդրին առնչվող քերականական ձևերը -ու-ով են` հատուած, բացուեալ ևն: Այլ հրատարակություններում հենց -ու-ով տարբերակն էլ գտնում ենք: Սակայն անկատար դերբայի մեջ -ուում անախորժ գրությունից խուսափելու նպատակով գրում են -ւում, օրինակ` առնչւում, հրաւիրւում ևն: Փաստորեն, կանոնարկման համար այսպիսի դեպքերում ստիպված ենք լինում լրացուցիչ պայմանականություններ ստեղծել ու բարդացնել վիճակը: Շփոթն ավելի է ուժեղանալու, օրինակ, երդվել (գրաբարում` երդնում) բայի դեպքում. եթե այդ նոր միտման համաձայն երդւել գրենք, ապա խզած կլինենք գրաբարյան իրողությունը, քանի որ այդ բայը կրավորական չէ, և որ որ նրա հիմքում ընկած է երդու- հիմքը (հմմտ. երդուայ, երդուիր, երդուեալ): Հետո, կրավորականի պես կամ գուցե, մասամբ, դրա ազդեցությամբ, սկսում են առհասարակ բառամիջի [վ + ձայնավոր] կապակցության մեջ վ տառը փոխարինել ւ-ով: Թվում է` ահա և պարզ կանոնը: Սակայն դա այնքան էլ պարզ չէ: Նույնիսկ վերոհիշյալ հոդվածի հեղինակը, որն անկասկած շատ կիրթ անձնավորություն է, իր այդ հոդվածում գրում է դժւար, լեզւի, հատւած ևն: Բայց չէ՞ որ սրանք բոլորն էլ հակասում են այս բառերի գրաբարյան գրելաձևերին: Ճիշտ ձևերն են` դժուար, լեզուի, հատուած ևն: Էլ ու՞ր մնաց արմատներին վերադառնալը: Մի օրինակ էլ. շատերը խճճվում են բառավերջի -ա-յին և -ո-յին առնչվող հարցերում: Գիտենք, որ գրաբարում այդպիսի բառերի վերջում միշտ յ է դրվում` -այ և -ոյ (մի երկու քերականական ձև չհաշված): Ուստի նոր ուղղագրության անցնելիս ինչպե՞ս ենք կանոնարկելու. -ա-յով և -ո-յով վերջացող բոլոր հին ու նոր բառերում պիտի -յ ավելացնե՞նք: Այսինքն, գրաբարյան բառերի կողքին, նաև`Անտարկտիդայ, բազայ, Զինայ, կազինոյ, պաուզայ, Սյուզաննայ… Գոնե ինձ համար արտառոց է: Կարող են առաջարկել` եկեք հին բառերում -յ գրությունը պահենք, բայց նորերում -յ չավելացնենք: Բայց վստա՞հ ենք, որ հեշտ է լինելու նման տարբերակումը: Օրինակ` մարդիկ իմանալու՞ են, որ փիլիսոփա բառը գրաբարում էլ կա, ուստի պետք է փիլիսոփայ գրել: Կամ կիմանա՞ն արդյոք, որ այսօր բառի այսօրվա հոլովաձևը գրաբարում չկար, ուստի, ըստ այդ հնարավոր կանոնի, պետք է գրեն այսօրւա, ոչ թե այսօրւայ: Հետաքրքիր է, որ բազմաթիվ կիրթ մարդիկ գործածում են հենց այդ ձևը` այսօրւա, բայց դրա կողքին նաև, օրինակ, 900-ամեա, մինչդեռ -ամեայ բաղադրիչը կա գրաբարում` միամեայ, եռամեայ և այլն: Հիմա, արդյո՞ք բոլոր նման դեպքերում մարդիկ կողմնորոշվելու են, թե ինչպես գրեն: Շատերն ինձ հաստատ կհակադարձեն` ասելով. վերոհիշյալ օրինակները պարզապես կանոնարկման բացակայության հետևանքներ են և անհատական վրիպումներ կամ բացթողումներ. երբ վերադառնանք դասական ուղղագրությանը, մանրամասնորեն կմշակենք ու կկանոնարկենք ամեն ինչ: Հասկանալի է: Բայց ես ուղղակի փորձեղի ցույց տալ, որ սխալ է այն կարծիքը, թե ընդամենը մի քանի կանոնի հարց է: Իրականում, շիլաշփոթից խուսափելու համար, հարկ կլինի ստեղծել (կամ արդեն ստեղծվել է) կանոնների մի հսկա համակարգ, ընդ որում շատ հարցերում բանասիրական տվյալները թույլ չեն տալիս հստակ ու հիմնավոր որոշումներ ընդունել, ուստի ստիպված ենք լինելու լրացուցիչ պայմանականությունների դիմել: Եվ հետո, այդ ամենը յուրացնելու համար հարկ կլինի մարդկանց բացատրել գրաբարյան ձևերի հետ կապված բազմաթիվ նրբություններ: Դա, իհարկե, լավ է. մարդիկ կծանոթանան գրաբարին: Բայց ինչու՞ նրանք գրաբարին ծանոթանան անօրգանական պատվաստումների այդ խճճված համակարգում: Ավելի խելամիտ ու արդյունավետ չի՞ լինի, եթե ժամանակակից պարզ ու հստակ ուղղագրությունը թողնենք ժամանակակից արևելահայերենի համար, իսկ դրա կողքին էլ ամեն ջանք գործադրելով հնարավորինս մասսայականացնենք գրաբարի (և, ինչու չէ, արևմտահայերենի) գրագետ իմացությունը: Չմոռանանք նաև, որ դասականին վերադառնալու դեպքում է՛լ ավելի լուրջ խնդիրների հետ ենք բախվելու ժամանակակից կենցաղի ու տեխնիկայի բազմաթիվ բնագավառներում: 6) Հաճախ խոսում են այն մասին, որ այժմյան ուղղագրությունը «լղոզում» է բառերի ծագումնաբանական տեսքը և արհեստականորեն սարքում է համանուններ, հմմտ. սեր և սէր: Սակայն դա խնդիր չէ. մարդիկ պարզապես գիտեն, որ կա սեր ձևով գրվող երկու բառ, որոնք տարբեր են իմաստով էլ, ծագումով էլ, հոլովմամբ էլ (սերի vs. սիրո): Համանուններ կան բոլոր լեզուներում. գրաբարում կար, օրինակ, երեք հատ հաւ` ա) ‘թռչուն’, բ) ‘պապ’, գ) ‘ծայր, սկիզբ’ նշանակություններով, և դա երբեք խնդիր չի եղել: 7) Ինչպես հաճախ է նշվում, դասական ուղղագրության վերադառնալու դեպքում հարկ կլինի վերահրատարակել հսկայական քանակությամբ դասագրքեր, գիտական ու գեղարվեստական գրականություն: Այս հուսահատ կետը թողնում եմ առանց մեկնաբանության: 8 ) Մի շատ կարևոր հանգամանք: Թող ինձ ներեն բոլոր այն մարդիկ, ովքեր հենց հիմա էլ ժամանակակից արևելահայերենը գործածում են դասական ուղղագրությամբ, և այն էլ, շատ հաճախ, հրապարակավ: Այդ թվում կան այնպիսի անձինք, որոնց ես շատ հարգում եմ և գնահատում նրանց վաստակը: Սակայն իրավունք ունեմ իմ կարծիքը հայտնելու կոնկրետ քննվող հարցի կապակցությամբ: Միևնույն երկրում միևնույն լեզուն տարբեր ուղղագրություններով գործածելը ստեղծում է ՔԱՈՍ ու ԱՆԱՐԽԻԱ, մանավանդ որ դասական ուղղագրությամբ գրված նյութերը շատ հեռու են հետևողական լինելուց և լի են սխալներով (ես հաճախ եմ հետևում նման հրապարակումների): Ժամանակակից արևելահայերենը (գոնե գրքերում ու մամուլում) պետք է ունենա ՄԵԿ ՈՒՂՂԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ: Մարդիկ, իհարկե, իրավունք ունեն նախապատվությունը տալ դասական ուղղագրությանը, գործածել այն ու պայքարել հանուն նրա վերականգնման, բայց քանի դեռ այդ վերականգնումը չի կատարվել, գոնե հրապարակային մակարդակում պետք է գործածել այժմյան ուղղագրությունը: ԱՄՓՈՓՈՒՄ. Կարելի է վիճել 20-րդ դարի առաջին կեսի ուղղագրական ռեֆորմների գնահատականների հարցերում: Սակայն մեր ներկա վիճակում դասական ուղղագրության վերադառնալը ոչ մի լավ բանի չի բերի: (Ժողովուրդն ասում է. «Էշ նստելը մի այիբ է, իջնելը` երկու»): Պետք է ձգտել հասնել մասսայական լիարժեք գրագիտության: Հրաշալի եմ համարում քննարկման տարբեր մասնակիցների հնչեցրած կոչերը մեր բազմադարյան չքնաղ լեզվի ու այբուբենի և մյուս ազգային արժեքների վերաբերյալ: Դրանք միավորելով կձևակերպեի հետևյալը` «ճանաչենք և մաքուր պահենք մեր ոսկեղենիկ գրաբարը և ժամանակակից հայերենը»: Այո, եթե ուզում ենք ունենալ մեր լեզուն, արմատներն ու մշակույթը հարգող ու ճանաչող սերունդ, ապա պետք է ազգովի ձգտենք հասնել հետևյալ երկու ԻՐԱՐ ՉՀԱԿԱՍՈՂ, բայց միմյանց հետ չխառնելի նպատակներին. 1) ժամանակակից գրական լեզվի գերազանց իմացություն, 2) գրաբարի և մեր հնամյա մատենագրության գոնե տարրական իմացության: 07.02.2012, Լեյդեն
  3. Хачакап(Кущи), здесь находится знаменитая церковь Таргманчац, основанная, по предания Месропом Маштоцем при содействии Гардманского князя Хурса. Геташен, Северный Арцах Соседний Мартунашен(Карабулак) Селение Эркедж Шаумянвского района Селение Бухлух Шаумянвского района Селение Восканапат(Зурнабад), Ханларский район, Северный Арцах. Селение Киранц Дашкесанского района, Гардман Селение Бада(Бадакенд) Шамхорского района. Наиболее близкое к северо-восточной Армении село, которое от Шамшадина(село Чинари) находится всего в 15 км. Камо, Ханларский район Гюлистан....
  4. Фотографии села Северного Арцаха и Гардмана от Самвела Карапетяна Село Гарнакар он же Барсум(Шамхорский район, Гардман) Чардахлу, тот же район Селение Джагир(Нагорный Джагир) Шамхорского района Селение Հարցհանգիստ(հарцангист, Човдар) Дашкесанского района, Гардман селение Кетишен(Гетишен, не путать с Геташеном). Кетишен- на Берегу реки Шамхор, Гардман Селение Пип(Заглик). Дашкесанский район. Как уже писалось, оно было крупнейшим в Северном Арцахе и Гардмане с населением более 5 тыс. человек в 50-ые годы. Затем, из за сильнейшего оттока населения в города(преимущественно Кировабад, Абовян, Ереван)уступило место Геташену, поскольку последний в советское время практически не терял население и был в гораздо лучших экономических условиях. селение Вериншен, Шаумяновский район, Арцах Селение Армянские Борисы(Ай Парис), Шаумяновский район, Арцах Селение Мирзик Ханларского района, северный Арцах Селение Бананц(Баян), Дашкесанский район, северный Арцах
  5. Мюаллим, там на следующий день прошел первый совместный армяно-российский парад, и флаги были вывешены, типа союзники и т.д.. Хотя с тобой согласен, надо было или военные знамена СССР, то же военное знамя Таманской дивизии,например, или же флаги всех 15 республик. Ну или 14, одну республику опустим А вообще должен отметить, что ничего страшного в российских флагах нет- вот на день победы и в столице Северной Осетии тоже вся центральная площадь в осетинских и российских флагах поочередно. А еще когда Олланд в Ереван приезжал, на Проспекте всюду были французские флаги, и что интересно- чувство от города совсем изменилось, даже армянские лица на улице стали вдруг казаться французскими, и люди все стали милые и культурные, пока кто-то не спросил- ахперс зажигалка чунееес)))) П.С. зажигалка чунеи.
  6. Народ, я таки не понял, значит вот эти пузатые товарищи,которые воют на микрофон аки приемная мать Ромула на Луну- это рабиз или нет?
  7. Тут устанавливается довольно убедительная связь между гаплогруппой R1b с первичными носителями индоевропейских языков. Именно эта гаплогруппа наиболее распространенная из всех прочих у армян(до 30-35 %), причем распространена именно западная модификация, связанная с большей частью населения "кельтской Европы" http://www.eupedia.c...R1b_Y-DNA.shtml
  8. Опять апологеты рабиза собрались. У меня отношение к рабизу в России и Армении отличается- в России- что то такое экзотическое,немного ностальгическое и простительное. В Армении- обстановка и песни как то очень сильно совпадают. Поэтому это сильно угнетает. Такое же отношение к односложным осетинским мотивам,которые сопровождали школьные годы- послушаешь час, и уже хочется повеситься, а если целый год не слышишь, какая-то ностальжи появляется. Но в данном случае, как и в случае с рабизом, я думаю, приятное ностальжи лучше,чем гнетущая реальность- если бы рабиз исчез, мир стал бы гораздо лучше))))
  9. Знаете, что интересно. Что армяне, живущие в тех или иных странах, как правило, являются сторонниками политики и идеологии страны, в которой проживают- этот закон работает примерно для 90 %. Ну например, я читаю комменты в американо-армянских журналах и форумах- и там та же картина, только вместо США и Запада роль порочной девы играет Россия. Поэтому тут вообще весело, когда советские и российские армяне пытаются доказать, что США- дерьмо, а американские- что дерьмо Россия или СССР. Либералы, которые у нас тут есть, точно такой же продукт российской или американской среды, которые пытаются приспособить свои знания к армянскому случаю. Сама же армянская среда ,которая сейчас самостоятельно развивается, практически не имеет отношения к иноязычному сегменту- это самостоятельное явление. С высот американо-российской ойкумены многие идеи, которые в этом котле варятся, кажутся примитивными, но это закономерный этап развития. Если стараться изменить именно это поле, многое может стать сложнее. но для этого нужно не спорить с русохаями или американохаями,а делать что-то в рамках этого арм. дела, иначе это будет гонка за черепахой, которую Ахиллес никогда не догонит. П.С. А аргументы русофилов все равно выглядят жалкими))) Все то, что кажется таким оригинальным проявлением русского пути, на деле- второсортные заимствования из европейской среды- и т.н. евразийство и духовность, как очередная идеология немецкого идеологического толка 19 века, и традиционализм и консерватизм, с заимствованные у европейских правых.
  10. Спасибо, Севар джан. Да, мне бананцские тут рассказывали про ситуацию в Нрнадзоре и Алдере, про это разделение по регионам. Т.е. мало того что разделение идет по линии местные-приезжие, еще и сами приезжие разделяют друг друга на своих и чужих. В селах это вообще смешно, бывает что соседи между собой почти не общаются. И самое эффективное средство преодоления, кстати,- это браки. Типа династических браков в средневековье)) А про бананцских, что во Владике)) Их тут живет 55 семей, все в одном районе. На прошлой неделе в Минводах, Ессентуках, Краснодаре были три свадьбы и еще одни похороны их односельчан. Так представь, колонна из десяти машин ехала из Владика на все эти мероприятия. Сплоченные товарищи во всем))